Marenthe in Happinez

In maart 2019 verscheen er een (h)eerlijk artikel in Happinez.
Het voelt fijn om mijn missie te mogen delen met zoveel zielen.

Tekst: Annet Niterink
Fotografie: Marcel van Driel

pagina 1 Happinez Marenthe interview.jpg
pagina 2 Happinez Marenthe interview.jpg
pagina 3 Happinez Marenthe interview.jpg
 

De kleurrijke wereld van Marenthe

Een borrelende ideeënmachine, dat is grafisch ontwerper en illustrator Marenthe Otten. Je komt haar werk tegen in binnen- en buitenlandse bladen, boeken en andere uitingen, maar ondanks haar volle illustratieportefeuille is ze alweer druk bezig om haar werkgrens te verleggen en richtte ze onlangs The Art Beat Club op.

Op dit moment houdt ze atelier aan de Koninginnegracht in Den Haag, waar ze wordt omringd door statige ambassades en residenties. Niet de meest voor de hand liggende plek voor zo’n creatieve geest. “O, maar het is anti-kraak, hoor,” relativeert Marenthe bij binnenkomst. Haar atelier, aan de achterkant van het pand, is een bescheiden ruimte met twee werktafels en veel eigen werk aan de muren. Ondanks de veelheid aan spullen is het er ordelijk. De tubes verf netjes gerangschikt in de doosjes, de penselen strak in het gelid in glazen potten en de potloden allemaal scherp geslepen.

Marenthe: “Mijn omgeving moet wel geordend zijn, puur omdat het me rust en overzicht geeft. Als je structuur hebt in je dagelijks leven, dan kun je in je werk net zo wild tekeergaan als Jackson Pollock.”

Pollock smeet de verf zo ongeveer tegen het doek aan. Dat is niet bepaald de stijl van Marenthe, die pas tevreden is als het allemaal tot op de millimeter klopt. “In mijn werk ben ik een perfectionist. Mijn moeder zei eens: ‘Misschien geef je wel te veel, misschien is ‘goed’ ook wel goed genoeg’. En toen zei ik: ‘Ik weet niet hoe dat moet, goed. Het moet perfect zijn.’ Dus ja, ik ben wel een beetje een controlfreak. Misschien zou het voor mij ook beter zijn als ik dingen wat meer kon loslaten. Het grappige is: dat is juist iets wat ik mensen wil leren op The Art Beat Club.”

Er moet meer gelummeld worden

The Art Beat Club is een nieuwe academy, die Marenthe zelf heeft opgezet om mensen te leren hun creativiteit te ontplooien. De creativiteit van mensen komt volgens Marenthe nu niet optimaal tot bloei omdat ‘men’ te veel vastzit in hoe het ‘heurt’ en wat we allemaal moeten. Marenthe: “Ik ben soms verbaasd hoe streng we zijn voor onszelf. Alles moet een dóel hebben. Kijk eens naar kinderen op de basisschool. Ze hebben een paar uur les en dan gaan ze naar buiten om een beetje achter elkaar aan te rennen.

Waarom doen wij - ze wijst naar zichzelf - de volwassenen, dat niet meer?” En dan, nuancerend: “Niet dat we nu allemaal achter elkaar aan moeten gaan rennen, maar we kunnen toch op een andere manier even niets doen? Wij moeten dóór, alles moet een doel hebben, zelfs in de pauze. We nemen vaak niet eens meer de tijd om te lunchen. Dát vind ik vreemd.”

De sleutel om weer los te komen van al deze verplichtingen en ongeschreven regels heb je volgens Marenthe zelf in handen, maar je moet hem wel omdraaien. “Ik denk dat creativiteit en spelen gezond is. Heel veel van wat we hier in het Westen doen is gericht op productiviteit en geld verdienen.” Niks mis mee, de schoorsteen moet ook roken, maar Marenthe ziet dat we onze rechterhersenhelft, de ‘creatieve kant’, ernstig verwaarlozen.

“We zijn voor 90% gericht op ratio, terwijl het ook heel gezond schijnt te zijn voor een mens om regelmatig te lum-me-len.” Ze spreekt de lettergrepen nadrukkelijk één-voor-één uit en leunt daarna achterover. Een beetje aanklooien is inderdaad niet iets wat in Nederland in hoog aanzien staat; het zit nu niet bepaald in onze calvinistische genen. Marenthe kent de bezwaren en opmerkingen van de cursisten: “Nietsdoen, dat sta ik mezelf niet toe. Of: ‘het móet toch wat worden, ik moet toch wat bereiken?’ hoor ik dan. Maar gewoon een beetje tekenen, dat kan niet.”

Niets is te gek

The Art Beat Club is er dus niet in de eerste plaats op gericht om het tekenvak tot in de finesses te leren beheersen. Voorop staat het loskomen van de dagelijkse dadendrang om zo je creatieve kant alle ruimte te geven. Voordat deze knop om is in het hoofd van de studenten is er wel wat voorwerk nodig. Daarom begint Marenthe de cursusdagen niet met een obligaat voorstelrondje.

“Ik laat de cursisten bijvoorbeeld eerst nadenken en opschrijven wat ze vroeger als kind wilden worden. Hoewel de meeste mensen zich eerst een beetje generen voor hun kinderdromen, merken ze al snel dat ze niet de enige zijn. Integendeel; het is het feest der herkenning en dat maakt wat los. Ze durven weer te denken en te vertellen over hun dromen en gekkigheid. Dat is een verrassende manier om elkaar te leren kennen.”

Om de cursisten nog meer los te laten komen doet Marenthe ook aan meditatie. “Dan doe ik een visuele meditatie waarin ik ze bijvoorbeeld ‘meeneem’ door een tuin. Ze lopen hier in gedachten doorheen. Deze tuin kan op allerlei manieren ingericht zijn, met bomen, paadjes, bankjes, stroomt er water? Door het verhaal gaan ze zelf ook denken en zetten ze hun fantasie aan het werk.”

Verder doet ze een schrijfoefening om de geest los te maken. “Dan mogen ze opschrijven hoe hun ideale huis eruitziet. Het is de bedoeling dat ze dóórschrijven. Dus vooral niet nadenken, geen zelfcensuur, niks doorkrassen, maar gewoon dóór. Een kind van zes, zeven gaat ook niet nadenken over wat ie wil maken, die gaat gewoon tekenen.” En dat gunt ze haar cursisten ook. “Vooruit en niet achteruit. De zelfcensuur die erin zit, vooral bij vrouwen, die moet er eerst af.”

Er bestaan geen verkeerde keuzes

In de ‘klas’ van Marenthe komt het experimenteren met materialen uitvoerig aan bod. Ze neemt ruim de tijd om de cursisten uit te laten vinden welke techniek en materialen het best bij ze passen. Zo laat ze hen bijvoorbeeld een bril tekenen op zes verschillende papiersoorten om de effecten van het papier te ontdekken. Marenthe, ze is wat streng af en toe in de les, laat de cursist kiezen uit vier kleuren. Door die beperkte keuze gaan ze vanzelf goed nadenken over de kleuren, zegt ze. “Ze vinden het vaak heel moeilijk om te kiezen - want stel je voor dat ze verkeerd kiezen... En vragen ze aan mij of oranje met roze wel kan. En dan zeg ik: ‘Er bestaat niet zoiets als een verkeerde keuze. Doe het maar, probeer het uit.’”

Gaandeweg ziet ze haar cursisten steeds meer loskomen. “Mensen zijn verrast en verbaasd hoe heerlijk ze het vinden om gewoon lekker bezig te zijn. Te tekenen, te rommelen, streepjes met een penseel te trekken. Het is heel fijn om dat te zien en mensen die tool te geven. En ik moedig ze aan om dat thuis ook te doen.” Om het thuiswerken te kunnen begeleiden is ze alweer aan het nadenken over een nieuwe poot van The Art Beat Club. “Ik heb het gepolst in de groepen en hoorde dat veel cursisten het fijn zouden vinden om ook thuis een vorm van begeleiding te hebben. Nu denk ik erover na hoe ik dat online zou kunnen oppakken. Dan denk ik bijvoorbeeld aan een periode van vier maanden waarin drie cursusdagen zitten en in die tijd word je online door mij getriggerd.” Ze vertelt het met veel enthousiasme - alsof ze er het liefst meteen mee wil beginnen.

Maar er staat nog een ander idee in de startblokken dat óók aandacht behoeft. Weer die glimlach: “Ik wil een boek gaan maken over The Art Beat Club.” De eerste stap heeft ze al gezet: “Mijn Nederlandse en Amerikaanse agent vinden het beiden een goed idee. Dan kan ik mijn ‘missie’ - het klinkt als een groot woord, maar het voelt wel zo - combineren met tekenen, schrijven én met het maken van een boek erover. Dat zou natuurlijk wel héél gaaf zijn.”