De roze bril van Barbara

Ooit, toen ik jong en blond was, werkte ik als ontwerper voor een tijdschrift. Op een dag lanceerde de hoofdredactrice een nieuw magazine met de naam Beau! Ik was de Lucky Star. Ik mocht ontwerpen van A naar Z. Ik maakte daar gretig misbruik van. Ik scande oude Franse menukaarten met koffievlekken, kopieerde art deco-koppen en gebruikte geborduurde Spaanse ansichtkaarten als decoratieve achtergrond. Want, als je mij iets vraagt, doe ik het niet zoals jij het zou willen. Ik doe het zoals jij niet verwacht had hoe je het gewild zou hebben. In de volksmond heet dat creatieve geesten. Ik noem het mensen die lol hebben in wat ze doen.

In één editie stond een interview met een wonderschoon vrouwmens. Ze maakte op mij een vergeet-me-niet-achtige indruk. Ik werd verliefd op haar. 

Alors. Het mensch in kwestie heette Dame Barbara Cartland en ze woonde in Engeland. Ze was de moeder van de stiefmoeder van Lady Di en ze schreef novels. En nou komt het. Ze schreef er geen drie of vijftien. Ze schreef er zevenhonderddrieëntwintig. Ze verkocht er één biljoen. Dat staat gelijk aan de hoeveelheid bacteriën die op jouw tong rondrennen. 

Ze was al op leeftijd. Tegen de honderd. En haar lievelingskleur was roze. Alles kleurde roze. Zijzelf, haar jurk, haar gebit, haar zwembad, haar paraplu, haar kauwgom en haar matras. Ik vond dat te gek want ik ben zelf ook een ware pink-addict. Eindelijk had ik iemand gevonden die mij begreep. Die dat ook had. Ik ridderde haar tot mijn soulmate.

Dus, wat deed zij als zij aan een nieuwe roman begon? Ze nam plaats op haar roze divan. Met haar hond. Die was trouwens wit. Terwijl zij haar tekst dicteerde, schreef een personal assistant in roze jurk alles op. Dat ging in razend tempo. Kan ook niet anders want reken even uit: zevenhonderddrieëntwintigboeken schrijven in pak weg vijfenzeventig jaar. DAT KUN JIJ ECHT NIET.

Ik ben een sentimentele druif. Bij dit soort verhalen smelt ik. Net als bij de film over Beatrix Potter. Ik hou het niet droog. Ik begrijp dit soort vreemde eenden, die onnavolgbaar hun hartsverlangen volgen, zich niet conformeren aan (waarom zouden ze?) en zich opsluiten in leegstaande landhuizen en roze paleizen. Die zich soms verdomde eenzaam voelen omdat anderen hen als raar bestempelen. Vaak hebben ze een Norwich Terriër, Selkirk Rex of kaketoe. Dieren voelen dit soort Einzelgängers aan. Zij oordelen niet. Mensen wel. Ik ken personen die vijftig cursussen volgden met als thema hoe stop je met oordelen, van oordelen word je ziek en wat je zegt ben je zelf. Dat laatste is trouwens grote onzin. Wie volgt er nou een cursus over oordelen? Schei uit. Ga boterbloemen plukken of dolfijnen aaien.

Aldus.

Dame Barbara Cartland. Even rekenen: als ik nou een zevende deel zou schrijven van wat zij produceerde en ik word achtennegentig. Uh… dan moet ik vanaf heden twee boeken per jaar schrijven. Mmm. Is dat haalbaar?

Oké. Het lijkt me wat. Maar dan beloven jullie mij dat je mijn boeken koopt. Of je neemt er één voor jezelf, één voor je baas en één voor je dove oma. Dan kan ik van dat geld een pink palace kopen. En jullie komen op bezoek. Niet te lang want ik moet schrijven. Ik zal roze taart serveren met zilveren bolletjes.

Gezellig.

Zo. Even van mijn roze wolk afdalen. Ik moet naar de tandarts. Paar rotte kiezen trekken.

Spreek jullie snel boeren, burgers en buitenlui.

 

© Marenthe