Hashtag Roodgietertje

blog rood gietertje Marenthe Otten.jpg

Op een dag zat ik in mijn moeder’s tuin toen mijn oog viel op een rood gietertje. Het was van plastic en licht verkleurd door de zon.
‘Wat een vrolijk gietertje’, dacht ik. Daar zou ik mooi mee door Den Haag kunnen lopen.
‘Meisje met rood gietertje gesignaleerd tussen paarse krocussen op het Lange Voorhout’, zouden de Haagse krantenkoppen melden.
‘Is het kunst of is ze gek?’

Het kan me niks schelen wat de mensen denken. Als ze een wandelend kunstwerk in me zien, willen ze met mij op de foto. Op Instagram zullen miljoenen selfies verschijnen met #roodgietertje. Als ze denken dat ik gek ben is dat ook prima.

Wat handig is: er kan water in een gieter. Het is zomer en dan heb je dorst. Daar zit ik dan. Op een bankje voor Pulchri Studio met een rietje in een volle gieter.

De krokusjes krijgen van mij en passant ook wat.

Stel dat ik in de Haagse kak zou stappen, dan kan ik mijn slippers afspoelen. En mocht ik een dorstige duif tegenkomen, dan krijgt die ook nog een drupje.

Stel dat er een heer met een groene Borsolino voorbij zou flaneren. Hij zou met een weids gebaar zijn hoed afnemen en mij elegant groeten. Ik zou van pure pret water over zijn dure schoenen gieten. We zouden lachen en dansen. En aan het einde van de zonnige dag zouden we zijn groene hoed aan de wilgen hangen en mijn gietertje aan de klink van Pulchri studio. Het zou een ereplaats krijgen in de hal, net als de dansende rode schoentjes in de Efteling.

We zouden de tram naar Scheveningen nemen en samen op een surfplank de blauwe baren over varen terwijl we het smurfenlied neurieden.


© Marenthe